Domingo, 09 de Maio de 2010

Jacques Brel e Los Tamara 

"Ne me quite pass"  

 Imos neste post a esquecer  por pouco tempo toda esa “basura” e esperpento dalgúns políticos deste país. A corrupción, o Tribunal Supremo, Rajoy, Zapatero, o neoliberalismo salvaxe etc. etc. Toda esa bosta que cada vez fede máis por mor dese puto “libre mercado” “consumismo” e a nai que os pariu.       

 Escoitaremos a máis bela canción de amor que se escribiu xamais na historia da música "Ne me quite pass". É impresionante como a canta o seu autor Jacques Brel, , transmite amor á vez a súa desesperación por perder ese amor. Por iso moita música de agora non di ren, perdeu ese  misticismo desas cancións daqueles tempos pasados, letras cheas de pasión, honestidade e de entrega.  

Esta canción foi prohíbida neste país naqueles anos de "a longa noite de pedra". Cando Los Tamara actuaron no Olympia de París compartindo escenario con Jacques Brel e Charles AznavourPrudencio Romo a adaptou para que a cantara Pucho Boedo en España, non o deixou a censura franquista. Non sei que carallo tería a letra para eses censores fascistas. Poidera ser que para os representantes da Igrexa fora dabondo pornográfica. Vaia sinvergonzas que tiñamos e que seguimos tendo para desgracia nosa.

Embaixo pódese ollar a letra en español. 

 =================================================         

 Jacques Romain Georges Brel (8 de abril de 1929 - 9 de outubro de 1978), coñecido artisticamente como Jacques Brel, foi un cantante belga francófono e, ao mesmo tempo, actor e cineasta. As súas cancións son famosas pola poesía e honestidade das súas letras. Talvez a súa canción máis coñecida a nivel internacional é “Ne me quitte pas”, que se lanzou en 1959.    

Viviu parte da súa vida artística en París e os seus últimos anos nas Illas Marquesas na Polinesia Francesa. Morreu en París e está enterrado á beira de Paul Gauguin nas Illas Marquesas.









 

 

   

Agora tendes a oportunidade de ollar este vídeo coa mesma canción"ne me quite pas" interpretada por Yolanda Vázquez e os compoñentes de Los Tamara: Enrique Paisal e Antonio Vázquez "Tocho", nunha actuación en Vilagarcía de Arousa nun acto benéfico a favor de ASAFAL (Alzheimer) o día 18 de marzo de 2010. Canción que Los Tamara xamais o poideron cantar naqueles tempo "negros" por mor  da censura. Coido que foi este día unha ledicia escoitar esta fermosa canción.

 

 























Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas (No me dejes)
 

 

 

No me dejes. / Hay que olvidar. / Todo se puede olvidar. / Lo que ya se fue. / Olvidar el tiempo. / De los malos entendidos. / Y el tiempo perdido./ Para aclararlos./ Olvidar esas horas./ Que mataban a veces./ A golpes de porqués, al corazón de la felicidad./ No me dejes,no me dejes,no me dejes,no me dejes. / Yo te ofreceré perlas de lluvia, venidas de países donde no llueve. / Yo escarbaré la tierra. /Hasta después de mi muerte. / Para cubrir tu cuerpo de oro y de luz. / Yo haré un reino, donde el amor será rey. / Donde el amor será ley. / Donde tu serás reina. / No me dejes,no me dejes,no me dejes,no me dejes no me dejes. / Yo te inventaré palabras locas, que tu comprenderás. / Yo te hablaré de esos amantes, que han visto por dos veces arder sus corazones. / Yo te contaré la historia de un rey. /  Que murió por no haber podido encontrarte. / No me dejes,no me dejes,no me dejes,no me dejes. / Se ha visto a menudo resurgir el fuego del antiguo volcán. / Que se creía demasiado viejo. / Existen tierras quemadas, que dan más trigo que un mejor abril. / Y cuando viene la noche para que un cielo arda. / El rojo y el negro¿Acaso no se unen?. / No me dejes,no me dejes,no me dejes,no me dejes no me dejes . / No voy a llorar. / No voy a hablar. / Yo me ocultaré para mirarte bailar y sonreír, y escucharte cantar y después reír. / Déjame volverme la sombra de tu sombra. / La sombra de tu mano. / La sombra de tu perro. / No me dejes,no me dejes,no me dejes,no me dejes.    

 

 Xoán de Cagalloso e Soutomaior 


Tags: Jacques Brel, los tamara, tocho, paisal, yolanda vázquez

Publicado por caligula @ 12:12  | Artigos
Comentarios (0)  | Enviar
Comentarios